Cover
Inhoud
Voorzitter Ton Hendriks
Kersten Hulpmiddelenspecialist
Laurentius Ziekenhuis Roermond
SJG Weert
De Zorggroep
PSW 

Delen

Delen

Konnekt'os zorgspecial April 2020

Marja Weijers is bestuurder van het Laurentius Ziekenhuis

"Verpleegkundige handelingen verleer je niet"

Blog

Bestuurder Inge de Wit van SJG Weert

Kersten Hulpmiddelenspecialist

Merkt de verschillen tussen Noord- en Zuid-Nederland

De Zorggroep

"Je mist toch het gevoel bij digitale gesprekken"

konnekt'os zorgspecial

Stephan Bodde van PSW: "Impact is groot"

Woord van onze voorzitter

We zijn in ongekende tijden beland. Allemaal worden we geconfronteerd met deze crisis, waarvan we slechts het begin weten en het einde nog lang niet. Het is de onmacht die maakt dat het lastig vooruitkijken is. Wat zou het helpen om elkaar juist nu even fysiek te kunnen spreken en te zien, zoals we gewend zijn bij Konnekt’os. Helaas. Daarom wil ik jullie op deze manier veel sterkte wensen. En natuurlijk ook de mensen waarvoor we het allemaal doen. Want zij hebben het niet gemakkelijk nu. Laten we hopen dat we elkaar snel weer mogen ontmoeten. En blijf gezond. Want dat staat natuurlijk voorop. Grote dank aan alle zorgmedewerkers, want wat moesten we zonder ze? Een groep die bovendien behoorlijk vertegenwoordigd is bij Konnekt’os. Daarom maakten we de zorgspecial hieronder met verhalen over verslagenheid, creativiteit, ondernemerschap, solidariteit en heel veel hoop.   

Ton Hendriks

“Het is ongekend”, vertelt projectleider Social Return Mieke Wijnen over de situatie nu. “Mijn collega’s van de buitendienst gaan normaal gesproken naar een instelling om cliënten te voorzien van een passend hulpmiddel. Nu gebeurt dat buiten bij ze voor de deur. Op gepaste afstand. Ook al draait alles om corona, de vraag gaat gewoon door. Net zoals bij de rest van de organisaties in de vitale sector. Daarom zullen we ons van de creatieve kant moeten laten zien.”


Het hoofdkantoor huist dan wel in Roermond, het bedrijf heeft nog vier andere vestigingen verspreid over het land. “Ik merk wel verschil”, aldus Mieke. “In het noorden is er soms nog sprake van een ‘ver-van-mijn-bed-show’. Daar zijn wat minder besmettingen dan in Limburg en Noord-Brabant. In die contreien houdt het coronavirus ons erg bezig en horen we de verhalen letterlijk van om de hoek. Soms komen dan hulpmiddelen terug voor reiniging die zijn gebruikt door mensen met corona. Die ontsmetten en reinigen we in quarantaine, in een tent die we buiten ons pand speciaal opgezet hebben.”

Communicatie is onmisbaar

Dat medewerkers niet op één plek maar door heel het land werken, maakt communicatie onmisbaar. “We besteden extra aandacht aan het informeren van onze medewerkers door een dagelijkse update over corona. Herhaaldelijk heeft onze kwaliteitsmanager contact met het RIVM of met de GGD om navraag te doen over gerichte vragen die uit het werkveld komen. En zo hebben we ook filmpjes waarin uitgelegd wordt hoe een indiceerder een cliënt opmeet voor een passende rolstoel. Dat moet allemaal zorgen voor meer duidelijkheid en veiligheid. Voor wie dat nóg belangrijker is, zijn onze collega’s vanuit de social return (mensen die wat extra hulp nodig hebben in het uitvoeren van hun baan, red.). Een extra praatje, vragen hoe het met ze gaat en of ze zorgen hebben. Daar gaat veel aandacht naar uit. We gebruiken eenvoudige tekeningen, pictogrammen of een infographic om de situatie aan ze uit te leggen.”

Dankbaar  

“We zijn ontzettend dankbaar dat er verschillende manieren van communicatie mogelijk zijn. Telefoon, Skype, social media of simpelweg een kaartje of mailtje sturen. Zo hebben we ook contact met onze klanten. Juist in deze tijden maak je daarmee het verschil. Op die manier proberen we ze een hart onder de riem te steken. Onze collega’s verrasten we met een bloemetje als blijk van waardering. Dat doet ontzettend goed. Met z’n allen gaan we ervoor!”


Niets liever zou Marja Weijers haar uniform aantrekken en bijspringen. Mensen beter maken in de frontlinie is waar haar carrière ooit begon. In de raad van bestuur waar ze nu voorzitter van is, laat ze natuurlijk ook haar zorghart spreken. Maar niet zo zichtbaar als ze zou willen. “De meeste handelingen zou ik nog uit kunnen voeren, dus waarom niet? Dat werd me echter sterk afgeraden. ‘Wat hebben we nou aan een zieke voorzitter’, riepen de mensen om me heen. Dat ben ik met ze eens. En daarbij: ik hoor bij de risicogroep.”


Dus werkt Marja sinds een paar weken voornamelijk vanuit huis, zoals half Nederland doet. Vanachter haar beeldscherm spreekt ze iedere dag – soms wel twee keer – met haar managers over hoe het gaat. Bovendien heeft ze een korte lijn met de bedrijfsarts die ook in het operationeel team zit. “Zo weet ik hoe het gaat met de medewerkers. Ook hier weer zou ik dat het liefst zelf aan ze vragen. Maar goed, het is niet anders. Hopelijk kan ik ze met mijn vlogs een hart onder de riem steken.” Tegelijkertijd moet ze anticiperen op wat er gaat komen. “We bereiden ons nu voor op het uitbreiden van de zorg aan patiënten die geen corona hebben. Samen met de specialisten en huisartsen bespreken we voor welke patiënten we de poli’s als eerste weer openen en welke operaties weer kunnen worden opgestart. Dat is best een klus.”

Ook veel moois

“Iemand van financiën staat bij de deur om mensen te ontvangen. De arts van de ene afdeling, staat op de andere afdeling waar het zo hard nodig is. En verpleegkundigen worden omgeschoold om coronapatiënten te behandelen. Er gebeurt zoveel moois. Mensen helpen elkaar, iedereen zet zich in. Ons motto is ‘liefdevolle zorg met passie’ en dat is wat ik zie. Het bewijst dat we het met z’n allen voor elkaar krijgen. Ik vind dat zeker niet vanzelfsprekend, dus dat maakt het extra bijzonder. Net zoals de creativiteit van bijvoorbeeld onze restaurantmedewerkers. Die hebben bedacht dat medewerkers er 24 uur per dag, 7 dagen per week eten kunnen afhalen. En 3 keer per week hebben ze een lekkere verrassing voor ons. Leuk toch? En dan al die traktaties uit onze omgeving die we iedere dag krijgen. Geweldig vinden we dat. Zo kregen we al eten, rozen en zelfs tuinplantjes.”

Openhartig over zorgen

Marja is openhartig over de grote zorgen die deze crisis met zich meebrengen voor haar als bestuurder. “Eerlijk: dag en nacht ben ik ermee bezig. Al ben ik van mening dat we een organisatie hebben waar we alles kunnen laten waar het hoort, als je begrijpt wat ik bedoel. Deze situatie heb je niet in de hand. Het overkomt je. Daarom stel ik mezelf continu allerlei vragen. Hebben we alles goed ingericht? Kijken we wel goed vooruit? Klopt de samenhang met de rest van Limburg? En de meest belangrijke: kunnen we het aan? Vandaag neem je een besluit, morgen kan het weer anders zijn. Het is veel.”

De klap komt later

Te ver vooruitkijken kan ook Marja niet. Deze week besloot de regering nog om de maatregelen te verlengen tot minstens 20 mei. “Pas als dit klaar is, kijken mensen terug en beseffen ze wat ze allemaal hebben meegemaakt. De klap, die komt dan pas. We kunnen als organisatie dan niet zeggen: hup, we gaan weer volle bak aan de slag. Onze medewerkers moeten hier echt van bijkomen en zo nodig een beroep kunnen doen op het bedrijfsopvangteam. Ik verwacht nog zeker tot het einde van dit jaar.”

 

Heb je nog tips voor andere werkgevers?

“Probeer vooral rustig te blijven. En na te denken over hoe we onze organisaties draaiende houden met alle beperkingen die we hebben. Voor mij betekent dat: hoe ga ik de verpleegafdeling inrichten in een 1,5 meter samenleving?  Hoe ga ik het opschalen? En maak alvast een plan b. Want: stel dat… We willen niet nog eens zo overvallen worden.”


Nu corona het hele leven beheerst, wordt nog wel eens vergeten dat er ook nog mensen zijn met andere medische aandoeningen die dringend hulp nodig hebben. Patiënten met acuut hartfalen of neurologische problemen bijvoorbeeld. Of mensen met een vermoeden van kanker die tussen hoop en vrees leven en snel geholpen moeten worden.


Ook voor hen is en blijft de acute zorg van SJG Weert gewoon toegankelijk. We halen alles uit de kast om ook deze patiënten optimaal en veilig te helpen. Zeker in deze tijd is dat een flinke opgave. Ik vergelijk het met een enorme legpuzzel. Enkele weken geleden zijn we aan de randjes begonnen. Om onszelf voor te bereiden op de toestroom van coronapatiënten hebben we het ziekenhuis opnieuw ingericht en tal van voorzorgsmaatregelen genomen. Zo hebben we nu bijvoorbeeld twee intensive cares: een voor coronapatiënten en een ‘gewone IC’ voor mensen met andere, acute ziektebeelden.


Ook de oncologische zorg die niet kan wachten, gaat gewoon door. Patiënten die worden ingestuurd met borstklachten ontvangen we sinds deze maand in onze nieuwe kliniek op de eerste etage die we samen met de Alexander Monro Ziekenhuis Groep in gebruik hebben genomen. Het onderzoek en de poliklinische behandeling gebeuren hier centraal, mensen hoeven hiervoor dus niet het hele ziekenhuis door. Om het besmettingsrisico tot een minimum te beperken, worden patiënten met corona en mensen met andere medische klachten strikt van elkaar gescheiden.


Dat klinkt logisch, maar eenvoudig is deze operatie allerminst. Zeker als je bedenkt dat de toestroom van coronapatiënten nog een hele tijd zal aanhouden. Al puzzelend komen we steeds voor nieuwe uitdagingen te staan. Hoeveel acute niet-coronapatiënten kunnen we opvangen? Welke ruimten in het ziekenhuis maken we voor hen vrij? Met welke medewerkers gaan we die afdelingen bemensen? Hoe regelen we de logistiek? Allemaal puzzelstukjes die we nu passend aan het maken zijn. Straks , als de coronastorm is afgezwakt tot een stevig briesje, komen er weer nieuwe puzzelstukjes bij: het plannen en uitvoeren van alle medische behandelingen die nu als gevolg van de crisis uitgesteld zijn.


Maar hoe ingewikkeld de puzzel ook is en nog zal worden: de gezondheid van onze patiënten staat te allen tijde voorop. Wie acuut in de medische problemen komt, kan gewoon terecht op onze Spoedeisende Hulp. Dat was zo en dat blijft zo. Thuisblijven met het risico dat de situatie daar verslechtert, is géén optie. We stellen alles in het werk om iedereen zo goed mogelijk te beschermen tegen het coronavirus. Dat wil zeggen: onze medewerkers houden 1,5 meter afstand waar het kan en dragen persoonlijke beschermingsmiddelen waar het moet. Alles om het verblijf in het ziekenhuis zo veilig mogelijk te maken.


Inge de Wit


Hoe gaat het met jullie?

"De impact van de pandemie is heel groot voor zowel onze zorgmedewerkers als onze cliënten zelf. Wij proberen hen zoveel mogelijk te ondersteunen." 

Hoe kun je omschrijven hoe jullie de afgelopen weken hebben beleefd?

"Heel vreemd. Alles is nog meer gericht op het veilig verlenen van zorg en op de continuïteit van zorg. Spontane initiatieven van familie of anderen zijn hartverwarmend. Kaarten, muziek, spandoeken, hoogwerkers. De verbondenheid en aandacht voor elkaar en de waardering voor het beroep vanuit de maatschappij en de eigen organisatie zijn heel groot."

Welke maatregelen hebben jullie moeten treffen?

"We werken vanuit thuis. Daarnaast nemen we deel aan het project SamenSterkVoorWerk,  waarbij heel snel een extra zorghotel is ingericht en voor extra handen is gezorgd. De hele organisatie is gericht op snelle en directe ondersteuning van het zorgproces en dat is best een klus met 5500 medewerkers. Wij zijn ook met e-coaching aan de slag gegaan."

Hoe zorg je dat je werk ondanks alles doorgaat?

"We hebben thuis een rustige werkplek moeten creëren om vertrouwelijke gesprekken te kunnen voeren. Dat gaat best efficiënt, zo zonder reistijd en onderbrekingen. Maar een loopbaangesprek digitaal voeren is toch anders. Niet alle interventies kunnen worden ingezet. Je mist toch meer het gevoel erbij. Wel spreek je mensen nu in hun privé-situatie."

Hoe houd  je contact met je achterban?

"We krijgen vanuit de organisatie constant nieuws en updates. We hebben een platform waarop het elke dag het actuele nieuws staat. Daarnaast komt bepaalde informatie ook nog via de zakelijke mail binnen. En verder weten we elkaar onderling te vinden. We plannen elke week een gezamenlijk overleg via Microsoft  Teams (beeldbellen)."



Dagbesteding is gesloten, bezoek mag niet meer komen, cliënten die er wonen kunnen niet even naar hun ouders toe en de huisbezoeken aan kwetsbare burgers en gezinnen zijn stopgezet. “Een moeilijk besluit dat je liever niet neemt”, aldus Stephan Bodde. Hij is bestuurder bij PSW, founder van Konnekt’os en zit ook hier in het bestuur. “Toch is zo’n beslissing nodig om de verspreiding van dit virus te stoppen en cliënten te beschermen. Al is het moeilijk voor ze om te begrijpen wat er precies gebeurt. Ze vragen letterlijk om de nabijheid van onze begeleiders, waardoor afstand houden gewoonweg geen optie is. Het werk gaat hier altijd door.”

 

Bodde zal niet ontkennen dat hij sinds 12 maart in een achtbaan zit die maar niet lijkt te stoppen. Het is aanpoten. De bestuurder houdt zich vast aan alle initiatieven die er – soms in stroomversnelling - ontstaan. “Op dit moment zijn er wel 1000 cliënten aangesloten op de mogelijkheid om veilig te beeldbellen. Je kunt je voorstellen wat voor impact corona heeft op het leven en het welzijn van kwetsbare burgers en gezinnen nu veel natuurlijke steunstructuren zoals school, werk en verenigingsleven wegvallen. Normaal gesproken komen we naar deze groep toe om ze te begeleiden. Dat we hen nu op afstand toch kunnen ondersteunen, is een hele geruststelling.” De zorg voor de cliënten die op één van de locaties van PSW wonen, is de zorg van andere aard. Daar ligt de prioriteit bij het bieden van optimale veiligheid van zowel cliënten als medewerkers, zonder dat de zorg daarbij in het gedrang komt. “Ondanks de landelijke schaarste van persoonlijke beschermingsmiddelen”, vertelt Bodde, “lukt het ons nog steeds om medewerkers van de benodigde beschermingsmiddelen te voorzien. Iets waar ik heel blij mee ben. Ook zijn de eerste cliënten met COVID-19 inmiddels genezen verklaard en vooralsnog lijkt de uitbraak binnen PSW niet verder uit te breiden.”

 

Toekomstscenario’s maken

“Op bestuurlijk niveau zijn we nu scenario’s aan het maken voor de komende tijd. Bepalend zal daarin zijn hoe lang deze crisis aanhoudt en wat dit betekent voor de maatregelen die we moeten nemen.” Naast het belang om medewerkers optimaal te faciliteren zodat zij hun werk zo goed mogelijk kunnen doen, wil Bodde anderen adviseren om mentale ondersteuning te bieden. “Geef de ruimte om alle ervaringen die ze opdoen een plaats te kunnen geven. Luister naar hun onzekerheden en zorgen. En laat vooral ook je waardering zien en horen. We hebben onze mensen de komende tijd, maar zeker ook na de crisis heel hard nodig. En dat geldt niet alleen voor de zorgsector. Ons motto is ‘Samen sterk’. Nu toepasselijker dan ooit denk ik zo."